Afgelopen zaterdag beleefde ik in Worm weer een fijne avond. Ik zag het optreden van Guido Mobius., een introvert aandoende man zittend op een stoel of op zn knieen op de grond te midden van zijn samplers. Hoe bescheiden zijn presence ook was, hij verraste met een heerlijk dansbaar geluid dat in lagen werd opgebouwd, live ingezongen en gespeeld met een aantal eenvoudige instrumenten en verder gesampled.
Af en toe sprak Guido het publiek toe zonder al te veel tekst te hebben met een charmant duits accent. “I would like to introduce you to the next piece. It has no title, because I look at them more as music pieces..so..enjoy the next piece”.
Na het laatste nummer excuseert Guido zich min of meer. Hij is zelf ook nogal verbaasd dat hij klaar is. “I guess I played the pieces faster then I normally do, I don’t know why. So..thank you...that’s it..sorry..that was all..”
Vervolgens verwelkomt hij de volgende band, maar het publiek begint hier en daar “zugabe” te schreeuwen.
Guido kijkt eerst even benauwd, maar moet ook een beetje lachen. Hij laat weten dat hij graag een toegift zou willen geven, ware het niet, dat zijn repertoire op is. “I do not have more pieces’.
Wat er vervolgens gebeurt is voor mij een kroon op de avond. Iemand uit het publiek stelt voor dat hij het eerste nummer nog een keer speelt.
Guido is verrast. “Play the first piece again?” De rest van het publiek wordt enthousiast. “Yes! Play it in reverse!!”
Guido Mobius besluit een stemming te doen in het publiek, hij wil mensen niet vervelen nogmaals zijn eerste nummer te spelen.
Het publiek besluit unaniem ‘voor’.
Guido krabt wat op zijn hoofd en maar zet dan nogmaals het eerste nummer in. Stopt even om nogmaals zijn verbijstering uit te spreken over wat het pbuliek wil. “If feels like I played this piece 10 minutes ago, but naja..”
Ik geniet. Niet alleen vanwege de muziek.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten